Fresco's en muurschilderingen
Een muurschildering geeft een exclusieve toets aan uw interieur. Of het nu gaat om het opfrissen van bestaande fresco’s dan wel om het ontwerpen van nieuwe figuren: het resultaat is altijd verrassend. Wij maken eerst een tekening, zodat u direct ziet hoe het eindresultaat er gaat uitzien. Wij zijn specialisten in het werken met kalkverf en ons kleurgevoel laat ons nooit in de steek. Een muurschildering kan een aanwinst voor uw woning zijn.
Vooraf Bewerkt door Interno d'Or
Een korte historiek over fresco's
De schilderterm fresco (Italiaans voor 'vers') stamt van de Italiaanse uitdrukking buon fresco, ('goed vers'), een technische term die het tegenovergestelde is van in secco ('op droog oppervlak'). Caseïne en silicaatverven zijn uitermate geschikt om al secco te schilderen. Lijmverven houden minder lang stand.
De vier stijlen van fresco's
-
De eerste stijl (200-80 v.Chr.)
Zo eenvoudig mogelijk met verf duur marmer en andere steensoorten te imiteren. Om het zo echt mogelijk te laten uitzien werd de muur per 'marmerdeel' grof gestuct. Later (in de eerste stijl) werd dit niet meer gedaan. Men ontdekte de mogelijkheid om alleen met verf allerlei effecten te bereiken, zoals net echte pilaartjes of zogenaamd vooruitstekende randen.
-
De tweede stijl (80-27 v.Chr.)
In de tweede stijl werd de eerste stijl vervolmaakt. De geschilderde neppilaartjes en randen werden een hele architectuur. Pilaren en bogen werden zo geschilderd dat het net leek of je kamer wel twee keer zo groot was als in werkelijkheid. Later in de stijl werden ook 'doorkijkjes' geschilderd. Nu is het net of je echt naar een andere kamer of naar buiten kijkt. Er werden nepkamers en vooral neptuinen geschilderd.Ten tijde van keizer Augustus werden de doorkijkjes steeds meer scènes uit de mythologie.
-
De derde stijl (20-54 n.Chr.)
De 'doorkijkjes' die al waren veranderd in scènes uit de mythologie worden steeds belangrijker. De zogenaamde architectuur (al de pilaartjes, bogen,... die de illusie van ruimte moesten scheppen werd naar de achtergrond gedrongen. Ze vormden nu als het ware de onbelangrijke lijst van de schilderijen. Alle aandacht werd als vanzelf naar de schilderijen getrokken.
In het laatste deel van de derde stijl werd vooral de muur boven de schilderijen weer gebruikt om zogenaamde architectonische doorkijkjes te schilderen. Maar deze waren niet als 'net echt' bedoeld, zoals in de tweede stijl, maar als (nog meer) decoratie.
-
De vierde stijl (41-79 n. Chr.)
Deze stijl valt samen met de regeringen van de keizers Nero en Claudius. Er werd een complete fantasiewereld geschilderd die niets meer met de werkelijkheid van doen had. Ze leek op een theaterachtergrond waar de kamer zelf het podium was. Helaas kunnen we de rest van de ontwikkeling van de muurschilderkunst niet verder volgen omdat het leven in Pompeii en omgeving in 79 na Chr. door een vulkaanuitbarsting abrupt stilstond. Misschien maar gelukkig ook want na verloop van tijd werden muurschilderingen zeer ouderwets gevonden en werden deze vervangen door mozaïeken.
